‘Nu kunnen we eindelijk weer ademen’: het verhaal van het gezin Kattan

Ibrahim: ‘Het is voor ons een slopende periode geweest. Toen we in België arriveerden, verbleven we eerst enkele maanden in een asielcentrum in Lanaken. Daarna kwamen we terecht in een pand in Brussel waar we met ons hele gezin in een klein kamertje leefden. Dat was heel moeilijk. Door de hulp van een kennis kwamen we in contact met een goede advocaat in Antwerpen. Zo zijn we dan naar Deurne verhuisd, waar we nu wonen. Met hulp van de advocaat en ondersteuning door een begeleider van JRS besloten we om een nieuwe aanvraag tot humanitaire regularisatie in te dienen. Maandenlang kwam er een begeleider aan huis die ons met verschillende aspecten van onze aanvraag hielp: hij zocht met ons de juiste informatie, hielp met het opstellen en invullen van documenten, ging mee naar de VDAB, steunde ons in de communicatie met de scholen van onze kinderen, hielp met de paperassen van de mutualiteit … De begeleider hielp ons om alles op een rijtje te zetten, een goed overzicht te bewaren, en onze opties te overlopen. Dat was van onschatbare waarde voor ons.’

Nouad: ‘Door het jarenlange vechten voor een verblijfsvergunning hadden we het moeilijk: zowel onze mentale als onze fysieke gezondheid gingen achteruit. Ik kreeg depressieve gevoelens door alle onzekerheid en onrust over de toekomst van onze kinderen, en mijn man kreeg hartproblemen. We hadden de kracht niet meer om ons in de aanvraag te verdiepen. Maar door de hulp van JRS en onze advocaat kregen we weer wat toekomstperspectief. Onze kinderen zijn hier opgegroeid. Ze gaan hier naar school, spreken vloeiend Nederlands, hebben vrienden uit de buurt … Voor hen was het absoluut belangrijk dat we niet weer veranderden van situatie en dat ze hier alle kansen zouden krijgen.’

Ibrahim: ‘Teruggaan naar Libanon waar het leven heel moeilijk en gevaarlijk is, was niet mogelijk. Al is de JRS-begeleider altijd eerlijk tegen ons geweest. Hij heeft ons nooit valse hoop gegeven en was steeds realistisch. Die manier van werken waardeerden we. Zo weet je exact waar je aan toe bent. Hij heeft ons dossier niet losgelaten en is blijven vechten. Nu we eindelijk onze verblijfsvergunning hebben, kunnen we stilaan denken aan onze toekomst. Al blijft dat wennen. Ons leven stond de voorbije 11 jaar op pauze, nu kunnen we eindelijk wat ademen en kijken we voorzichtig vooruit. Als nieuwkomer is het belangrijk om snel te weten te komen hoe de wet hier in elkaar zit, wat de gewoontes zijn, hoe het systeem werkt … Daar heeft JRS ons heel goed bij geholpen.’

Nouad: ‘De afgelopen jaren in België waren niet gemakkelijk, maar we hebben veel hulp gekregen van anderen. Die hulp willen we nu ook aan anderen geven. Ik zou graag in een rusthuis werken om ouderen te helpen, of mensen zonder familie. Ik weet wat het is om je familie te moeten missen.’

Ibrahim: ‘Ik ben chef-kok en heb met enkel vrienden – die ook migrant zijn – een collectief opgestart. We werken met voedseloverschotten en koken op events van sociale organisaties en sociale projecten. Zo proberen we voedselverspilling tegen te gaan en kwetsbare mensen te helpen.’